Ciśnienie pary wodnej nasyconej (psat) stanowi górną granicę zawartości pary wodnej w powietrzu określonym jako ciśnienie (Pa). Ciśnienie nasycenia zwiększa się wraz ze wzrostem temperatury. Koncentracja nasycenia dla pary wodnej (vsat) stanowi górną granicę dla zawartości pary wodnej w powietrzu i wyrażana jest jako koncentracja (g/m3). Zarówno ciśnienie nasycenia jak i koncentracja rosną wraz ze wzrostem temperatury. W powietrzu zawsze obecna jest wilgoć w formie pary wodnej. Jeśli zawartość wilgoci w powietrzu przekracza koncentrację nasycenia (lub ciśnienie nasycenia), będzie tworzyć się kondensacja aż do osiągnięcia koncentracji nasycenia (lub ciśnienia nasycenia). Rzeczywista zawartość wilgoci w powietrzu wyraża się jako ciśnienie pary wodnej (p) lub koncentracja pary wodnej (v), ale zwykle określana jest jako wilgotność względna (RH) wyrażana w %.
Jeśli obniży się temperaturę powietrza z określoną zawartością pary wodnej, wartość RH się zwiększy. Gdy powietrze zostanie ochłodzone do temperatury, w której RH wynosi 100%, wówczas osiągnie się temperaturę punktu rosy. Jeśli nadal będzie się schładzać powietrze wystąpi kondensacja pary wodnej.
Tabela poniżej ilustruje odpowiednie poziomy nasycenia pary wodnej i koncentracji nasycenia dla pary wodnej jako funkcji temperatury.
